12 Fjalët magjike të shejtanit të mallkuar.

1- Nuk bëhet gjë për një herë,
2- Jemi akoma të rinj.
3- Zoti shikon pastërtinë e zemrës.
4- Pasi të dal në pension.
5- Nuk duhet tu përshtatet koha juve por ju kohës.
6- Nuk hyhet midis Zotit e njeriut.
7- Pas gjithë këtyre mëkateve është e vështirë të fali Zoti.
8- Mos u mendo shumë se e humbet fillin fare.
9- Ne pasi të digjemi një kohë në xhehenem do dalim se do dalim në xhenet.
10- Nuk bëhet gjë Zoti të fal.
11- Neve kështu na kanë mësuar të parët tanë.
12- Kini kujdes mos tu mashtrojnë me fjalë ata të prapambeturit.

Kur qeni leh si njeri.

Gjatë historisë botërore shohim se ka pasur shumë tentativa për të ulur ose shëmtuar imazhin e Islamit dhe figurën e Muhammedit a.s në syrin e njerëzve. Këto tentativa kanë zgjatur me vite e vite, ku midis tyre ka pasur edhe në media të shkruar e vizive. Karen Armstrong Shkrimtare Britanike në librin e saj të titulluar “A Biography of the Prophet” në parathënie thotë: “ Historianët perëndimor e treguan figurën e Muhammedit si një gogol në mënyrë që njerëzit mos ta studionin atë”. Studimi i këtij Profeti do të nxirrte çdo gjë në pah dhe njerëzit e në veçanti Perëndimi do kuptonte luftën që këta studiues të ngjyrosur kanë bërë kundra këtij njeri të drejtë apo të kësaj feje paqësore. Para disa kohësh një nga Kanadaja kërkoi të përulte figurën e profetit Muhammed a.s duke vizatuar karikatura të ndryshme. Me tentativën që bëri ky person u vu re një përqafim i Islamit më tepër se më parë. Ndërsa sot shohim një tentativë të brishtë nga një i vetëquajtur gazetar i cili në të vërtetë është një krijesë e gjorë që nuk arrin as të kuptojë se çfarë është vetë. Pa e zgjatur të dalim tek titulli që kemi shkruar. Siç e theksova më lart që gjatë historisë ka pasur shumë tentativa nga krijesa të ndryshme pavarësisht se janë me pamje fizike si njeri por në të vërtetë ata janë qenë apo ndo një kafshë tjetër. Kur leh ndonjë qen rruge (rrugaç) nuk lëviz asnjëri nga vendi sepse janë mësuar me të lehurat e këtyre lloj qensh, të cilët nuk mund të rrinë pa lehur. E lehura e tyre është si uji që pinë. Në fakt kjo e lehur nuk është normale sepse kjo është një sëmundje e cila quhet BE ose Perëndim. E vetmja vaksinë që e ndalon këtë sëmundje është vaksina e quajtur besim (Islam). Këto lloj qensh janë të komanduar nga prodhuesit e këtij virusi ose sëmundje mund ti themi që të lehin sa me shumë kundra kësaj vaksine. Nëse njerëzit nuk vaksinohen me këtë ilaç e kanë më të lehtë që ti kapi kjo sëmundje tashmë e përhapur dhe në vendin tonë. Ky qen i cili po leh këto kohët e fundit kujton se të gjithë janë si puna e tij dhe i quan të gjithë zërat zëra qensh duke kujtuar se edhe ata lehin si ai. Për fat të mirë jo, të gjithë zërat e këtyre qenve janë lehje si lehja e tij që po leh nëpër gazeta. I gjori çfarë të bëjë ka vajtur sikur puna e hajdutit që ecën me kokën pas kujton se edhe të tjerët janë hajdut si ai. Le të leh qeni se qen është e qen ka për të ngelur.

Ardit Hoxhllaku

Letrat e dërguara të Pejgamberit a.s

Pejgamberi a.s kohë pas kohe ka dërguar letra për thirrje në Islam mbretërve të shteteve të ndryshme si dhe guvernatorëve të qyteteve të ndryshme. Disa nga këto letra kanë mbërritur deri në kohën tonë të ruajtura nëpër muze të ndryshme. Këto letra pra janë ato letra të cilat janë thirrëset për fenë më të nderuar e më të lartë tek All-llahu xh.sh.

Çdo adhurim është këshillë.

Filozofia perëndimore e shikon jetën si një “garë në malore” duke vënë njeriun në një pozicion të vështirë dhe të vetmuar ndërsa filozofët islam bashkë me këtë shikim kanë shtuar dhe lutjen ndaj All-llahut xh.sh. Filozofët Islam këtë e kanë quajtur “garë në jetën plot sprova dhe lutje ndaj All-llahut xh.sh”. Ai është i vetmi që njeriun e ndihmon në çdo aspekt dhe nuk e lë atë vetëm. Në këtë garë nuk duhet harruar që All-llahu xh.sh nuk e lë vetëm njeriun të cilin e ka krijuar në formën më të bukur, siç thotë në Kuran:

ISHULLI I NDJENJAVE

Dikur kohë më parë ekzistonte një ishull ku  jetonin bashkë të gjitha ndjenjat që ekzitojnë në këtë botë. Ato ishin Gëzimi, Lumturia, Dituria, Dembelizmi, Mendjemadhësia, etj madje bashkë met o edhe dashuria.

Sjellja me mëshirë dhe të qënurit i dhembshur ndaj fëmijëve.

Feja Islame nëse kërkon që të respektohen të mëdhenjtë, kërkon që dhe ndaj të vegjëlve njerëzit të jenë të dashur dhe kenë dhembshuri. Pejgamberi a.s nipërit e tij Hz. Hasanin dhe Hz. Hysejnin i puthte, i përqafonte dhe i përkëdhelte shumë. Pejgamberi a.s thotë:

(Një vërset, një komentim) E DREJTA DHE E SHTREMBËRA

“Dhe thuaj: “Zoti im, më shpjer në një vend të mirë dhe më nxjerr në mënyrë të ndershme dhe nga ana Jote më dhuro fuqi ndihmuese”.Dhe thuaj: “Erdhi e vërteta e u zhduk e kota”. Vërtet, e kota gjithnjë ka qenë e zhdukur”. (Isra, 80-81)

E drejta dhe e shtrembra janë të kundërtat e njëra-tjetrës. Në vërsetin e parë shohim se All-llahu xh.sh i kërkon pejgamberit a.s të lutet për të qenë i drejtë, kjo tregon se vetë besimi ka lidhje të drejtë për drejtë me drejtësinë e All-llahut xh.sh. Duke dalë nga kjo e kuptojmë se e drejta është e lidhur fort pas drejtësisë ndërsa e shtrembra e lidhur ngusht pas të gabuarës dhe të humburës. Sepse siç e dimë hyrja në fe realizohet vetëm duke deklaruar ose më mirë të themi duke pranuar të drejtën që ekziston. Ai i cili pranon atë çfarë ka dërguar All-llahu xh.sh dhe atë çfarë ka sjellë Pejgamberi a.s do të thotë që ka mënjanuar të shtrembrën dhe ka pranuar të drejtën.

Manifestimi i Mevludit – domosdoshmëri kohe dhe jo risi e dëmshme

Një kohë të gjatë vazhdon të trazohet pluhuri rreth Mevludit, bën apo nuk bën, është risi apo nuk është risi, bëhet mëkat me këndimin e tij apo nuk bëhet etj. etj.. kjo çështje sidomos nxitet dhe sforcohet nga jomedhhebistët.